„Prawo zapomniało o odpadach ze spalania biomasy!” – tymi słowami eksperci rozpoczęli debatę na temat problematycznych aspektów zagospodarowania ubocznych produktów spalania biomasy, zorganizowaną przez Zespół CBE POLSKA. Wydarzenie odbyło się w dniu 23 listopada 2011 roku w siedzibie głównej PGNiG w Warszawie.
– Na podstawie zobowiązań międzynarodowych Polska zobowiązana jest do zwiększenia udziału odnawialnych źródeł energii w bilansie energetycznym. Rozwój produkcji biomasy i jej spalanie jest jednym z elementów programu „Polityka Energetyczna Polski do 2030 roku”. Dla osiągnięcia wyznaczonych tam celów konieczne jest stworzenie warunków umożliwiających prowadzenie działalności w tym kierunku. Jedną z przeszkód jest formalna niemożliwość zagospodarowania popiołów pochodzących ze spalania biomasy” – to pierwszy postulat jaki wygłosił dr Krzysztof Sadowski, Członek Zarządu, Dyrektor ds. Strategii i Rozwoju Elektrociepłowni Białystok.
W związku z rosnącym zapotrzebowaniem na energię i nowo powstającymi instalacjami, ilość wytwarzanych odpadów przemysłowych z sektora energetycznego ulega nieustannemu wzrostowi. Ze względu na wymogi ekologiczne i środowiskowe przedsiębiorstwa o charakterze “odpadotwórczym” mają obowiązek zagospodarowywania ubocznych produktów spalania. W zależności od charakteru wykorzystywanego paliwa a także kodu odpadów i odpowiednich regulacji prawnych UPS są utylizowane, składowane bądź zagospodarowywane. Technologie gospodarczego ich wykorzystania umożliwiają zredukowanie ilości odpadów i tym samym zmniejszenie ich ekologicznej szkodliwości. Niejednokrotnie dywagowano już na temat możliwości recyklingu UPS z paliw konwencjonalnych. Odbiorcami odpadów może być branża drogowa, cementowa, ceramiczna wykorzystując min. gipsy i popioły. W przypadku odpadów ze spalania 100% biomasy sprawa wydaje się bardziej skomplikowana.
– Coraz więcej inwestorów stawia na instalacje oparte w całości na paliwie biomasowym jednocześnie nie wiedząc co zrobić z odpadami, których nikt nie chce wykorzystać. Dla przedsiębiorstw z energetyki wytwórczej, niezwykle istotnym jest by zarówno przed podjęciem inwestycji w instalacje do spalania biomasy, jak również w trakcie ich późniejszej eksploatacji być przygotowanym na szereg wymogów związanych z gospodarką odpadami – mówi Maria Przekopowska, Dyrektor Zarządzający Center for Business Eductaion – Organizatora debaty.
Obowiązujące i projektowane przepisy dotyczące ubocznych produktów spalania biomasy
Prelekcję wprowadzającą wygłosiła Maria Duczmal, Radca prawny z Departamentu Gospodarki Odpadami Ministerstwa Środowiska, która stwierdziła iż „zagospodarowanie produktów ubocznych spalania biomasy jest dużym problemem ponieważ obowiązująca ustawa o odpadach nie reguluje w ogóle samej kwestii biomasy”. Prelegentka pokazała jednakże swoiste „światełko w tunelu” przypominając, iż trwają prace nad projektem nowej ustawy o odpadach. „Obecnie wspomniany projekt jest na etapie przesyłania do Komitetu Stałej Rady Ministrów”- dodała. Szczególne zainteresowanie wzbudził projektowany schemat decyzyjny stosowany przy podejmowaniu decyzji o rozróżnieniu między odpadami a produktami ubocznymi:
Rys. 1. Źródło: Duczmal M., prezentacja multimedialna, seminarium „Zagospodarowanie produktów ubocznych spalania biomasy”, 23 listopada 2011 roku, Warszawa
Jako następna zaprezentowała się Pani Agnieszka Tołłoczko, Pełnomocnik do spraw składowisk PGE Zespołu Elektrowni Dolna Odra. Przedstawiła referat opracowany na podstawie realizacji przebudowy składowiska odpadów paleniskowych Elektrowni Szczecin. Przebudowa wykonana jest w celu dostosowania składowiska do przyjmowania UPS z nowo budowanego kotła na biomasę. Prelegentka wskazała przy tej okazji szereg problemów związanych z brakami w otoczeniu regulacyjnym.
W ocenie Eksperta: „Aktualny stan prawny prowadzi do znacznego zwiększenia kosztów gospodarowania odpadami. Dotychczas wały składowisk budowane były z odpadów (popioło-żużli) zdeponowanych na składowisku co zapewniało odpowiednią stabilność budowli oraz oszczędzanie zasobów naturalnych. W celu zracjonalizowania gospodarki popioło- żużlami należy zmodyfikować Rozporządzenie Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących lokalizacji, budowy, eksploatacji i zamknięcia jakim powinny odpowiadać poszczególne typy składowisk odpadów w sposób umożliwiający wykorzystanie popioło- żużla do budowy obwałowań. Obowiązujący zakaz wykorzystania odpadów do budowy obwałowań składowisk, w przypadku składowisk odpadów paleniskowych, jest nieuzasadniony ekonomicznie (wzrost kosztów budowy składowisk), technicznie (mieszanki popiołowo- żużlowe z powodzeniem wykorzystywane są m. in. do budowy nasypów drogowych) oraz ekologicznie (zwiększenie zużycia surowców ze źródeł naturalnych)”.
Rys. 2. Realizacja przebudowy składowiska odpadów paleniskowych Elektrowni Szczecin, Źródło: Agnieszka Tołłoczko, prezentacja multimedialna, seminarium „Zagospodarowanie produktów ubocznych spalania biomasy”, 23 listopada 2011 roku, Warszawa.
Kolejnym Prelegentem był dr Krzysztof Sadowski, Członek Zarządu, Dyrektor ds. Strategii i Rozwoju Elektrociepłowni Białystok, który przedstawił prelekcję w bloku dotyczącym właściwości UPS z biomasy oraz perspektyw i możliwości ich wykorzystania. Dr Sadowski opowiedział o produktach spalania biomasy i barierach odzysku w procesie R10. Ekspert zasugerował konieczność dokonania zmian w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 5 kwietnia 2011r. w sprawie procesu odzysku R10. „Potrzeba ta jest podyktowana brakiem możliwości zagospodarowania popiołu pochodzącego ze spalania biomasy w kotle fluidalnym na cele rolnicze. Aby umożliwić wykorzystanie popiołów należy dokonać zmiany ww. rozporządzenia, polegającej na tym, iż w załączniku do rozporządzenia w pkt. IV. Odpady mineralne należy wykreślić w kolumnie pt. Warunki odzysku następujący warunek: „- odpady spełniają wymagania dotyczące dopuszczalnych wartości zanieczyszczeń określonych dla nawozów wapniowych i wapniowo- magnezowych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 października 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o nawozach i nawożeniu”. Eksperci w dziedzinie nawożenia i gleboznawstwa (IUNG Puławy) oceniają, że dokonanie takiej zmiany nie zwiększa ryzyka zanieczyszczenia metalami ciężkimi gleb, na których, będą stosowane odpady, ponieważ pozostaje inny warunek, który określa, że „odpady są stosowane w taki sposób i w takiej ilości, aby ich wprowadzenie do gleby nie spowodowało przekroczenia w niej dopuszczalnych wartości metali ciężkich (Cr, Pb, Cd, Hg, Zn, Cu) określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia ministra Środowiska z dnia 1 sierpnia 2002r. w sprawie komunalnych osadów ściekowych, nawet przy długotrwałym stosowaniu.
Kolejnym występującym Ekspertem był Zdzisław Skorupa, Kierownik Projektu z Biura realizacji inwestycji „Zielony Blok” w Elektrowni Połaniec GDF Suez Polska. Ekspert opowiedział o planach i rozważanych kierunkach zagospodarowania popiołów z kotła fluidalnego opalanego na biomasę w najnowszej inwestycji GDF Suez. Rozmiar i zasięg realizowanej inwestycji, sprawia że kwestia zagospodarowania UPS z biomasy nabiera strategicznego charakteru dla przedsiębiorstwa. Trafne decyzje w tym względzie mogą bowiem zaowocować dobrymi praktykami dla światowego sektora energetyki wytwórczej. Inwestycja w „Zielony Blok” jest obecnie największą inwestycją biomasową na świecie. GDF SUEZ rozważa obecnie następujące kierunki zagospodarowanie biomasowych UPS’ów, z uwzględnieniem koniecznych zmian w otoczeniu regulacyjnym:
Zdaniem Zdzisława Skorupy „należy coś zrobić aby stworzyć możliwość zagospodarowania popiołów na cele rolnicze. Należy zrobić również rozpoznanie możliwości zastosowania UPS z biomasy w innych gałęziach gospodarki: np. do produkcji cementu oraz zapoznać się z doświadczeniami innych krajów w tym względzie”. Przykłady wykorzystania klasyfikowanych UPS do produkcji spoiw specjalnych i materiałów budowlanych przytoczył następnie dr inż. Stefan Kubica z Instytutu Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników.
Rejestracja uczestników, poranna kawa
Uroczyste otwarcie seminarium, powitanie uczestników przez Organizatorów, oraz Przedstawicieli Patronów Honorowych
Aktualne i projektowane przepisy dotyczące zagospodarowania pozostałości ze spalania biomasy
Pojęcie biomasy – wielość definicji
Pozostałości ze spalania biomasy – odpady czy produkty uboczne
Obecnie obowiązujące i projektowane wymagania dotyczące zagospodarowania odpadów ze spalania biomasy
Szczególne wymagania związane z zagospodarowaniem biomasy zawartej w odpadach komunalnych
Prelegent:
Maria Duczmal, Radca prawny, Zespół ds. Gospodarki Odpadami, Departament Gospodarki Odpadami, Ministerstwo Środowiska
Budowa składowisk w świetle obowiązujących wymagań prawnych
Case study: Elektrownia Szczecin
Referat opracowany na przykładzie realizowanej przebudowy składowiska odpadów paleniskowych Elektrowni Szczecin. Przebudowa wykonywana jest w celu dostosowania składowiska do przyjmowania UPS z nowo budowanego kotła na biomasę.
Prelegent:
Agnieszka Tołłoczko, Pełnomocnik do spraw składowisk, PGE Zespół Elektrowni Dolna Odra S.A.
Produkty spalania biomasy – bariery odzysku w procesie R10
Prelegent:
dr Krzysztof Sadowski, Członek Zarządu, Dyrektor ds. Strategii i Rozwoju, Elektrociepłownia Białystok S.A.
Case study: GDF SUEZ Energia Polska S.A., Elektrownia Połaniec
Budowa Zielonego Bloku w GDF SUEZ Energia Polska S.A
Prelegenci:
Zdzisław Skorupa, Kierownik Projektu, Biuro Realizacji Inwestycji „Zielony Blok”, GDF SUEZ Energia Polska S.A. Połaniec
Jarosław Duda, Główny specjalista ds. zarządzania ryzykiem, GDF Suez Energia Polska S.A.
Przerwa na kawę
Debata:
Bariery, możliwości i perspektywy utylizacji i wykorzystania UPS-ów z biomasy.
Seminarium „Zagospodarowanie ubocznych produktów spalania biomasy” jest miejscem dyskusji dotyczącej możliwości, perspektyw a także pomysłów na wykorzystanie UPS zarówno z uwzględnieniem czynników technologicznych jak i legislacyjnych. Opracowane i zredagowane wnioski zostaną przesłane do odpowiednich organów nadzorujących rynek. Zachęcamy do udziału w debacie, która ma na celu wpłynąć na min. na legislacyjne transformacje a także na wzrost świadomości dotyczącej sposobów i możliwości wykorzystania UPS. Wszystkich zainteresowanych zabraniem głosu zapraszamy do zgłaszania wniosków/ sugestii, zagadnień wartych omówienia oraz do uczestnictwa w dyskusji.
Tematy:
Bariery, braki oraz wątpliwości w otoczeniu regulacyjnym vs. obowiązki instalacji i przedsiębiorstw
Doświadczenia zagraniczne vs. implementacja na polskim gruncie
Aktualne badania
Kto jest, i kto mógłby być zainteresowany wykorzystaniem UPS z biomasy i do czego?
Dostępne technologie utylizacji
Moderator debaty:
Dr Krzysztof Sadowski, Dyrektor ds. Strategii i Rozwoju, Elektrociepłownia Białystok S.A.
Uczestnicy debaty:
Agnieszka Tołłoczko, Pełnomocnik do spraw składowisk, PGE Zespół Elektrowni Dolna Odra S.A.
Dr inż. Stefan Kubica, Instytut Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników
Dr Stanisław Wajda, Prawnik w randze Of Counsel Departamentu Energetyki i Projektów Infrastrukturalnych, Kancelaria Prawna CMS Cameron McKenna
Dr Ireneusz Olejarski, Instytut Badawczy Leśnictwa
Zdzisław Skorupa, Kierownik Projektu, Biuro realizacji inwestycji Zielony Blok, GDF SUEZ Energia Polska S.A.
Mgr inż. Krzysztof Czarnomski, Kierownik Zakładu Gospodarki Odpadami, Instytut Ochrony Środowiska
Wykorzystanie klasyfikowanych UPS do produkcji spoiw specjalnych i materiałów budowlanych
Prelegent:
Dr inż. Stefan Kubica, Instytut Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników
Lunch
Możliwości wykorzystania popiołów z biomasy do rewitalizacji siedlisk leśnych
Prelegenci:
Dr Ireneusz Olejarski, Instytut Badawczy Leśnictwa
Prof. dr hab. Alojzy Kowalkowski, Członek Honorowy Rady Naukowej Instytutu Badawczego Leśnictwa
Popioły z biomasy jako potencjalne źródło składników pokarmowych dla roślin
Prelegenci:
Prof. dr hab. Sławomir Stankowski, Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny, Wydział Kształtowania Środowiska i Rolnictwa, Katedra Agronomii, Zakład Doświadczalnictwa
prof. ndzw. dr hab. Robert Maciorowski, Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny, Wydział Kształtowania Środowiska i Rolnictwa, Katedra Agronomii, Zakład Doświadczalnictwa
Rolnicze wykorzystanie popiołów ze spalania biomasy
Wprowadzenie do tematu: OŹE – biomasa-popiół
Korzyści i zagrożenia wynikające ze stosowania popiołów pochodzących ze spalania biomasy
Rys historyczny – wykorzystanie popiołów z biomasy
Analiza chemiczna popiołów
Możliwości wykorzystania popiołów w rolnictwie:źródło substancji odżywczych, substytut nawozów wapniowych
Omówienie doświadczeń prowadzonych w RZD Swojec:
Wpływ popiołów na roślinę uprawną (wzrost, rozwój, właściwości fizjologiczne roślin, plonowanie, analiza chemiczna roślin)
Wpływ popiołów na środowisko glebowe
Podsumowanie, wnioski, zalecenia.
Prelegent:
Dr inż. Roman Wacławowicz, Katedra Kształtowania Agroekosystemów i Terenów Zieleni, Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu
Podsumowanie i zakończenie seminarium, podpisanie listu otwartego wraz z wnioskami seminarium
Wieloletni pracownik resortu środowiska, w tym jako Zastępca Dyrektora Departamentu Prawnego w Ministerstwie Środowiska. Obecnie zatrudniona jako radca prawny w Departamencie Gospodarki odpadami. Przewodnicząca resortowego Zespołu ds. nowelizacji ustawy o odpadach, który przygotował rządowy projekt obecnej ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Współpracowała przy tworzeniu innych ustaw i aktów wykonawczych w zakresie gospodarki odpadami, w tym założeń do nowej ustawy o odpadach wdrażającej nową dyrektywę ramową w sprawie odpadów – 2008/98/WE. Współautorka kilku publikacji książkowych z zakresu ochrony środowiska (w tym Praca zbiorowa „Ochrona środowiska po reformie administracji publicznej. Poradnik dla przedsiębiorcy” Wyd. Proeko Sp. z o.o., Warszawa 1999 r.; „Ustawa o odpadach. Komentarz” pod red. J. Jerzmańskiego, Wyd. Centrum Prawa Ekologicznego, Wrocław 2002); „Ustawa o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Komentarz” pod red. Marii Duczmal, wyd. Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o. 2009 r. Autorka artykułów w czasopismach „Prawo i Środowisko”, „Odpady” i in., artykułów do publikacji elektronicznej dla Polskich Wydawnictw Profesjonalnych, obecnie dla publikacji Prawo Ochrony Środowiska przygotowywanej przez wyd. Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o. Doświadczony wieloletni wykładowca.
W dniu 01.12.2007 r., powołany na stanowisko Dyrektora Instytutu Przetwórstwa Tworzyw Sztucznych „Metalchem” w Toruniu. Jest absolwentem Wydziału Inżynierii i Technologii Chemicznej Politechniki Śląskiej w Gliwicach w specjalizacji „Technologia polimerów”.W roku 1975 ukończył dodatkowo – Studium Podyplomowe Metod Zarządzania „PETROCHEMIA” na Akademii Ekonomicznej w Krakowie, zaś w 1986 Studium Podyplomowe Chemia i Technologia Organicznych Powłok Ochronnych, na Politechnice Śląskiej w Gliwicach.Stopień doktora nauk technicznych uzyskał w 1995 w Instytucie Techniki Budowlanej w Warszawie. Z Instytutem Przetwórstwa Tworzyw Sztucznych „Metalchem” w Toruniu jest związany od 2002 roku, gdzie był zatrudniony jako Kierownik Oddziału Zamiejscowego Farb i Tworzyw w Gliwicach.Jest autorem lub współautorem kilkunastu wynalazków oraz szeregu publikacji z dziedziny modyfikacji tworzyw polimerowych oraz modyfikacji spoiw mineralnych tworzywami polimerowymi.
Specjalności: geneza, klasyfikacja i geografia gleb, ochrona gleb, monitoring środowiska przyrodniczego, żywienie lasu. Prace: Katedra gleboznawstwa oraz Katedra Uprawy Roli Uniwersytetu Poznańskiego oraz Akademii Rolniczej w Poznaniu, Instytut Badawczy Leśnictwa w Warszawie, kier. Zakładu Gleboznawstwa i Nawożenia, Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Kielcach, kier. Zakładu Geografii Gleb i Ochrony Przyrody, Europӓisches Institüt für Postgraduale Bildung an der T.U. Dresden, Mongolsko-Polska Ekspedycja Fizycznogeograficzna, Stacja Monitoringu Zintegrowanego Święty Krzyż (projekt, budowa i uruchomienie); Zakłady Azotowe „Puławy” – doradca ochrony i zalesienia siedlisk leśnych; NSZZ Solidarność członek, ekspert w zakr. ochrony środowiska, solidarnościowy projekt nowego prawa leśnego. Wyróżnienia: hon. złota odzn. Pol. Tow. Gleboznawczego – 1961; Rec. Cert. of apprerciation Metr. San. Distr. Chicago – 1971; hon. srebrna odzn. NOT – 1976; złota hon. odzn. SITLID – 1980; nagr. zesp. Sekretarza Wydz. Nauk Roln. i Leśn. PAN – 1976, nagr. zesp. Sekr. Nauk PAN – 1985, indyw. nagroda Sekretarza Wydz. Nauk Roln. i Leśn. PAN – 1988; złota odzn. za Zasługi dla Ochr. Środ. i Gosp. Wodnej – 1990, Deutsche Bodenkundliche Gesellschaft – członek hon. nominalny 1991, odzn. honorowe Zasłużony dla Leśnictwa – 1991, Krzyż Kawalerski OPP. 1990 Medal Kom. Eduk. Narodowej 1995; srebrny medal Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji za krzewienie systemów jakości i zarządzania środowiskowego – 2004 oraz za wkład w stałe doskonalenie procesów zarządzania – 2008; Kordelas Leśnika Polskiego – 2005; Złota Statuetka za wieloletnią współpracę z PCBC SA i promocję Systemów Zarządzania Środowiskowego – 2006; hon. złota odzn. Polskiego Tow. Leśnego – 2009; hon. członek Rady Naukowej Inst. Badawczego Leśnictwa – 2010; hon. członek Polskiego Tow. Leśnego – 2011. Organizacje: Polskie Towarzystwo Gleboznawcze, Polskie Towarzystwo Leśne, Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, Komitet Gleboznawstwa i Chemii Rolnej PAN, Komitet Badań Czwartorzędu PAN, Komitet Nauk Leśnych PAN, Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Leśnictwa i Drzewnictwa, International Union of Foresry Organisations, Intern. Union of Soil Science, Intern. Quaternary Assotiation, Eurosiberian Comm. of INQUA, Deutsche Bodenkundliche Gesellschaft, Europӓisches Institut für Postgraduale Bildung e. V. an der T.U. Dresden, Arbeitsgem. Forstliche Standorts und Vegetationskunde, American Biographical Institute. Publikacje: ponad 500, w tym 39 książek i podręczników.
Absolwent Wydziału Leśnego Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Pracę magisterską pt. „Obserwacje nad zdrowotnością drzewostanów sosnowych nawadnianych ściekami miejskimi” wykonał w Instytucie Ochrony Lasu i Drewna SGGW – AR w Warszawie pod kierunkiem prof. dr. hab. Jana Dominika. Po ukończeniu studiów w 1982 roku, podjął pracę w Nadleśnictwie Dobrzejewice na terenie RDLP Toruń na stanowisku adiunkta. Od 1988 pracuje w Instytucie Badawczym Leśnictwa w Sękocinie Starym. Stopień doktora nauk leśnych uzyskał w 2000 roku. Praca doktorska pt. „Wpływ sposobów przygotowania gleby na stan odnowień lasu na pożarzyskach wielkoobszarowych” wykonana pod kierunkiem doc. dr. hab. Józefa Zwolińskiego dotyczyła zagadnień związanych z restytucją lasu na terenach pożarzysk wielkoobszarowych w Nadleśnictwach Rudy Raciborskie i Cierpiszewo. W latach 2001-2008 był kierownikiem 3 grantów finansowanych przez Dyrekcję Generalną Lasów Państwowych: „Możliwości wykorzystania odpadów zrębowych, kompostów, trocin na gruntach porolnych w celu inicjowania procesów przekształcenia gleby rolnej w leśną” (2001-2003), „Ocena i zabiegi poprawiające stan odżywienia, warunki wzrostu, zdrowotność odnowień jodłowych na terenach poklęskowych w Sudetach latach” (2003-2007) i „Wpływ zalesień na zmiany fizyko-chemicznych i biologicznych właściwości gleb – zalożenie stałych powierzchni próbnych. (2005-2008). Na zlecenie Biura Ochrony Środowiska UM Stołecznego Warszawy w 2008 prowadził temat: „Wdrożenie wyników badań dotyczących metod neutralizacji zasolenia i regulacji odczynu oraz określenie stanu odżywienia i potrzeb nawozowych różnych gatunków drzew na terenie Warszawy”, który zakończył się opracowaniem instrukcji postępowania w celu ochrony gleb przed zasoleniem i poprawy stanu odżywienia drzew przyulicznych. W roku 2010 kierował dwoma grantami z NFOŚiGW: „Wpływ warunków klimatycznych na rozwój obcych gatunków inwazyjnych rodzaju Phytophthora na terenach zalewowych w dolinie Odry: grądów i łęgów odrzańskich oraz dąbrów krotoszyńskich” i „Prognoza występowania obcych, patogenicznych gatunków inwazyjnych rodzaju Phytophthora w lasach, na obszarach chronionych Natura 2000 – etap I pt. Prognoza występowania obcych, patogenicznych gatunków inwazyjnych rodzaju Phytophthora na terenach zalewowych w dolinie Odry: grądów i łęgów odrzańskich oraz dąbrów krotoszyńskich”. Od 2011 roku kieruje grantem rozwojowym z Narodowego Centrum Badań i Rozwoju pt.: „Stosowanie fosforynów jako elicytorów odporności na patogeny korzeni w szkółkach leśnych i drzewostanach”. W latach 2005 i 2006 uczestniczył w Czechach i w Szwecji w konferencjach międzynarodowych dotyczących recyklingu popiołów z biomasy. Jest autorem lub współautorem kilkudziesięciu: zaleceń, wytycznych, instrukcji, publikacji popularnonaukowych i naukowych. Dyrektor Instytutu Badawczego Leśnictwa przyznał mu nagrodę II i III stopnia za pracę naukową. Od 2005 roku jest Przewodniczącym Zarządu Oddziału Polskiego Towarzystwa Leśnego w Warszawie, w uznaniu zasług otrzymał Złotą Odznakę Honorową Polskiego Towarzystwa Leśnego.
Pracę w byłej Akademii Rolniczej w Szczecinie rozpoczął w 1989 roku, jako student V roku na stanowisku asystenta stażysty w Pracowni Doświadczalnictwa. W tym samym roku uzyskał dyplom mgr. inż. Stopień doktora nauk rolniczych otrzymał w 1997 roku, a doktora habilitowanego w 2007 roku. Zainteresowania naukowe: – ocena wykorzystania różnych gatunków roślin do produkcji biomasy na cele energetyczne,- wykorzystanie produktów ubocznych z energetyki przemysłowej do celów rolniczych.Jest autorem lub współautorem 106 prac naukowych, w tym 54 prac oryginalnych oraz wielu ekspertyz na rzecz podmiotów gospodarczych. Był promotorem w dwóch przewodach doktorskich. Członek Polskiego Towarzystwa Agronomicznego i European Society for Agronomy. Odbył krótko i długoterminowe staże krajowe i zagraniczne min. w: Holandii, Niemczech, Czechach.
Absolwent Politechniki Warszawskiej Wydz. Mechanicznego i Lotnictwa. Doktor nauk technicznych w zakresie inżynierii środowiska – Politechnika Śląska Wydz. Inżynierii Środowiska i Energetyki. Od 1985 zawodowo związany z sektorem energetycznym głównie w dziedzinie wytwarzania energii. Członek Zarządu – Dyrektor ds. Strategii i Rozwoju Elektrociepłowni Białystok SA.
Absolwent Politechniki Łódzkiej Wydział Chemii Ogólnej. Ukończył studia podyplomowe na Politechnice Warszawskiej w zakresie koordynacji projektowania zakładów przemysłowych. Od 1998 roku zawodowo związany z Instytutem Ochrony Środowiska, gdzie obejmuje stanowisko Kierownika Zakładu Gospodarki Odpadami.
Absolwentka Politechniki Szczecińskiej Wydziału Budownictwa i Architektury. Ukończyła studia podyplomowe w zakresie: Zarządzanie Nieruchomościami, Analizy Finansowa w Zarządzaniu Przedsiębiorstwem, Metodyka zarządzania projektami TenStep Management Proces. W latach 1994-1997 pełniła funkcję Kierownika Obwodu Mostowego w Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w Szczecinie. Od 1997 roku związana z sektorem energetycznym. Wieloletni pracownik Zespołu Elektrowni Dolna Odra SA w Nowym Czarnowie . Obecnie pełni funkcję pełnomocnika ds. składowisk. W elektrowni odpowiada min. za planowanie remontów i modernizacji obiektów budowlanych,tworzenie planów inwestycyjno-eksploatacyjno- rekultywacyjnych oraz zagospodarowanie odpadów paleniskowych.
Kieruje Zespołem Prawa Ochrony Środowiska. Dr Stanisław Wajda jest uznanym i wysoko notowanym prawnikiem i ekspertem w dziedzinie krajowego, wspólnotowego oraz międzynarodowego prawa ochrony środowiska. Specjalizuje się m.in. w zagadnieniach pakietu klimatyczno-energetycznego, handlu emisjami, ocen oddziaływania na środowisko. W latach 1992 – 1999 był doradcą prawnym Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, odpowiedzialnym za dostosowanie polskiego prawa do wspólnotowego prawa ochrony środowiska. Dr Wajda brał udział w pracach legislacyjnych nad licznymi aktami prawnymi, w tym kierował zespołem przygotowującym ustawę Prawo ochrony środowiska. Na forum międzynarodowym reprezentował polską stronę w pracach takich organizacji jak KBWE, EKG ONZ, OECD, UE. Był członkiem zespołu, który na zlecenie TGPE opracował program wdrożenia dyrektywy LCP (2001/80/WE) w Polsce. Stanisław Wajda w ramach tych prac był odpowiedzialny za opracowanie projektu stosownych przepisów krajowych, w tym rozporządzenia RM o emisjach. Był również członkiem zespołu, który opracował KPRU I. Obecnie dr Wajda wspomaga Ministerstwo Gospodarki w negocjacjach z Komisją Europejską, szczególnie w kwestiach związanych z darmowymi alokacjami uprawnień do emisji CO2. Ukończył Wydział Prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim, na którym uzyskał także stopień doktora nauk prawnych. Posiada również dyplom ukończenia studiów z zakresu prawa wspólnotowego w Instytucie Europejskim Uniwersytetu w Amsterdamie oraz certyfikat Centrum Studiów i Badań Haskiej Akademii Prawa Międzynarodowego.
Jego działalność naukowa koncentruje się głównie nad zagadnieniami związanymi z bezpośrednim i następczym oddziaływaniem nawozów naturalnych i organicznych na siedlisko gleby oraz plonowanie roślin uprawnych. Podjął również badania dotyczące rolniczego wykorzystania popiołów ze spalania biomasy. Pracuje nad możliwością polowego zagospodarowania liści buraka cukrowego i ich wpływu na plonowanie roślin oraz na zmiany zachodzące w siedlisku pola uprawnego. Jestem autorem 72 prac, w tym 46 to oryginalne prace twórcze. Za osiągnięcia w pracy naukowo-badawczej zostałem wyróżniony 4 nagrodami Rektora Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu.
5 lat pracy dla RWE; współspalanie RDF, jakość produktow spalania
5 lat pracy dla GDF SUEZ: biomasa, wsparcie dla projektów, zarządzanie ryzykiem
Od 1982 zatrudniony w energetyce, min jako: k-k Urządzeń Pozablokowych, k-k Wydz. Przygotowania Remontów, k-k Działu Rozwoju, K-k Projektu. Od 2003 r. związany z realizacją projektów biomasowych.
