Szanowni Państwo,
zgodnie z postanowieniami Ustawy Prawo Energetyczne każde przedsiębiorstwo zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej lub ciepła, jak również wykorzystujące paliwa w procesach produkcyjnych zobowiązane jest do gromadzenia i utrzymywania zapasów opału jak również systematycznego rozliczania i ewidencjonowania tych rezerw. Dodatkowo program związany z handlem uprawnieniami do emisji oraz opodatkowanie akcyzą zmusza zakłady do dokładnej ewidencji ilościowo-jakościowej węgla na składowiskach oraz węgla spalonego w danym okresie rozliczeniowym.
Jedyną możliwością prawidłowego wyznaczenia ilości wykorzystanego i paliwa jest obliczenie różnicy między ilością zakupionego węgla a jego masą, która pozostała na składowisku, czyli tzw. inwentaryzacja paliwa. Wymaga to stworzenia: zakładowych instrukcji inwentaryzacyjnych, wyznaczenia zasad szacowania ubytków naturalnych, które powstają podczas transportu paliwa od producenta, jego składowania, przetwarzania, załadunku i wywozu ze składowiska, jak również opracowania metodologii pomiarów.
Jak każdy obowiązek, również ten dotyczący zapasów i inwentaryzacji nadzorowany jest przez szereg organów nadzorczych, a kary za jego niedopełnienie są bardzo surowe. Poczynając od sprawozdawczości do URE, przez weryfikacje firm zajmujących się audytem, aż do kontroli NIK-u, egzekucja obligu utrzymania rezerw może zakończyć się nawet postępowaniem sądowym oraz odpowiedzialnością karną.
Jak prawidłowo zarządzać zasobami? Jak je rozliczać i inwentaryzować? Jak są właściwe zasady związane z magazynowaniem, procedurami dokonywania pomiarów? Jak rozliczać różnice? Jak wyglądają tryby kontrolne URE i NIK? Które przepisy mają strategiczny charakter? Na te oraz inne pytania odpowiedzą nasi Eksperci podczas specjalistycznych warsztatów „Inwentaryzacja i utrzymywanie zapasów opału. Wymogi, metodologia, pomiary”, które odbędą się w dniu 4 czerwca 2014 roku w Warszawie.
Najważniejsze zagadnienia warsztatów:
Warsztaty skierowane są do przedstawicieli przedsiębiorstw wydobywających, obracających lub wykorzystujących węgiel w procesach produkcyjnych tj.:
jak również:
Jest doktorem nauk prawnych oraz wykładowcą na Uniwersytecie Warszawskim i w Wyższej Szkole Ekologii i Zarządzania w Warszawie. Jest autorem kilkudziesięciu publikacji naukowych, w tym pięciu książek i opracowań zwartych, licznych glos do orzeczeń Sądu Najwyższego i artykułów z zakresu postępowania karnego, prawa wykroczeń, administracyjnego, gospodarczego oraz prawa energetycznego (związanych z energetyką odnawialną, kogeneracją, koncesjonowaniem, czy rynkiem paliw ciekłych). Jest autorem m.in. podręczników Podstawy prawa i Encyklopedyczny zarys prawa, Prawo dla ekonomistów.
Absolwentka Wydziału Nauk o Ziemi Uniwersytetu Śląskiego kierunku geologia. W Głównym Instytucie Górnictwa pracuje od 1984 roku, początkowo jako pracownik Laboratorium Petrografii Stosowanej w Zakładzie Geologii Kopalnianej, w latach 1991 – 2000 jako zastępca kierownika Laboratorium Oceny i Prognoz Jakości Węgla a od 2000 roku jako Kierownik Zakładu Oceny Jakości Paliw Stałych. Pracowała również w Komitecie Górnictwa PAN w Sekcji Wykorzystania Surowców Mineralnych, Polskim Towarzystwie Przeróbki Kopalin, Sekcji Petrologii Węgla Polskiego Towarzystwa Geologicznego, Normalizacyjnych Komitetach Technicznych nr 220 ds. Naturalnych Paliw Stałych (przewodnicząca) oraz 144 ds. Koksu i Przetworzonych Paliw stałych (członek).
