3 grudnia 2015 r. w Krakowie nastąpiło uroczyste uruchomienie Ekospalarni. Zakład został wybudowany przy ulicy Giedroycia, na terenie dzielnicy Nowa Huta i stanowi on ostatnie ogniwo realizowanego od lat systemu gospodarki odpadami w mieście. Zgodnie z Kontraktem, wykonawca zobowiązany jest do przeprowadzania prób i testów związanych z prawidłową eksploatacją instalacji termicznego przekształcania odpadów komunalnych. Po tym okresie Zakład zostanie przekazany Krakowskiemu Holdingowi Komunalnemu S.A
Budowa instalacji termicznego przekształcania odpadów komunalnych jest częścią projektu „Program Gospodarki Odpadami Komunalnymi w Krakowie” (Projekt) wdrażanego w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko (POIiŚ), Priorytet II: Gospodarka odpadami i ochrona powierzchni ziemi, Działanie 2.1. Kompleksowe przedsięwzięcia z zakresu gospodarki odpadami komunalnymi ze szczególnym uwzględnieniem odpadów niebezpiecznych.
Przedsięwzięcie realizuje Krakowski Holding Komunalny S.A. (KHK S.A.), właściciel i operator budowanej w ramach projektu infrastruktury, który będzie odpowiedzialny za jej prawidłowe funkcjonowanie, eksploatację i odtwarzanie.
Planowany całkowity koszt realizacji projektu to około 673 mln zł netto. Dofinansowanie ze środków UE (Funduszu Spójności), udzielone na realizację projektu na mocy umowy podpisanej w dniu 20 kwietnia 2011 r. z Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (NFOŚiGW), wyniesie około 372 mln zł netto, co stanowi około 55% kosztów kwalifikowanych. Wkład KHK S.A. w kwocie około 301 mln zł zostanie pokryty ze środków własnych oraz z pożyczki z NFOŚiGW na kwotę około 298 mln zł udzielonej na zasadach preferencyjnych.
W Ekospalarni o rocznej wydajności 220 tys. ton odpadów i gotowości do pracy 8000 h/rok została zastosowana bardzo nowoczesna instalacja spełniająca wymagania tzw. najlepszych dostępnych technik (ang. BAT – Best Available Techniques), gwarantując zachowanie najwyższych standardów ochrony środowiska.
Europejska hierarchia postępowania z odpadami
Ramy prawne dotyczące postępowania z odpadami ustanawia Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów. Wskazana w niej hierarchia postępowania z odpadami jako priorytetowe wskazuje zapobieganie powstawaniu śmieci oraz przygotowanie ich do ponownego użycia. Podkreśla też znaczenie segregacji, która umożliwia późniejszy recykling surowców, a jako kolejny ekologiczny sposób postępowania z odpadami wskazuje odzysk energii. Dlatego do Ekospalarni w Krakowie trafiają zmieszane odpady komunalne, z których mieszkańcy wcześniej wyodrębnili użyteczne surowce wtórne.
Energia elektryczna i cieplna z odpadów
Zakład zapewnia odzysk energii zawartej w odpadach i jej produkcję w kogeneracji, tj. zarówno energii elektrycznej, jak i cieplnej, przy czym energia uzyskana ze spalania odpadów jest uznawana w znacznej części za energię odnawialną tzw. „zieloną energię”.
W ciągu roku, w wyniku termicznego przekształcenia 220 tys. ton odpadów komunalnych, zostanie wyprodukowanych około 65 000 MWh energii elektrycznej oraz około 280 000 MWh energii cieplnej. Taka ilości energii elektrycznej odpowiada rocznemu zużyciu przez krakowskie tramwaje, a energii cieplnej – potrzebom co dziesiątego mieszkańca miasta. W związku z tym, projekt obejmuje również budowę ok. 3,65 km sieci ciepłowniczej odprowadzającej wyprodukowaną energię cieplną do miejskiej sieci ciepłowniczej, jak również budowę stacji transformatorowej 110 kV średniego napięcia obejmującej budowę ok. 537 m linii 110 kV pomiędzy Ekospalarnią a stacją transformatorową wysokiego napięcia GPZ Wanda.
Selekcja odpadów
Do termicznego przekształcenia kierowane będą w bieżącym roku odpady komunalne z gospodarstw domowych, odpady z produkcji rzemieślniczej, handlu i usług pod względem składu zbliżone do śmieci z gospodarstw domowych, pozostałości z demontażu odpadów wielkogabarytowych i elektronicznych oraz palne odpady balastowe pochodzące z sortowni. Zakład z założenia nie będzie przyjmował odpadów z uboju zwierząt, odpadów medycznych ani żadnych innych, które ze względu na swoją łatwopalność, toksyczność, korozyjność lub wybuchowy charakter mogłyby stwarzać podczas termicznego przekształcenia niebezpieczeństwo dla ludzi i środowiska.
Aby zapobiec wprowadzeniu do instalacji przedmiotów, które mogłyby spowodować zakłócenia w jej pracy, instalacja wyposażona została w urządzenia do detekcji materiałów radioaktywnych (czujniki scyntylacyjne przy wagach pomostowych); prowadzona jest też ewidencja i monitoring odpadów przyjmowanych do termicznego przekształcenia.
Wydajność procesu spalania
Na podstawie m.in. przeprowadzonej analizy ilości wytwarzanych odpadów, ich składu morfologicznego i właściwości fizykochemicznych oraz analizy przepływu odpadów w systemie gospodarki odpadami w Krakowie, przyjęto nominalną wydajność masową ZTPO na poziomie 220 000 Mg/rok.
W obiekcie zainstalowane są dwie, niezależne linie technologiczne, pozwalające na utylizację 14,1 ton odpadów na godzinę na każdej z nich. Wszystkie samochody przywożące odpady są ważone przy wjeździe i wyjeździe na wagach pomostowych wyposażonych w komputerowy system rejestracji połączony z centralną dyspozytornią Zakładu. Informacje wprowadzane są do systemu i analizowane na bieżąco, umożliwiając kontrolę dostaw.
Wyładunek i przechowywanie odpadów
Odpady wyładowywane są w hali rozładunkowej do bunkra, czyli żelbetowego zbiornika na śmieci o pojemności zapewniającej zapas odpadów na 5 dni, gdzie następuje ich wymieszanie celem ujednorodnienia. Poprawia to efektywność procesu spalania. W hali rozładunkowej i bunkrze zainstalowano system zasysania powietrza (kierowanego następnie do procesu spalania), który pozwala uniknąć przedostawania się na zewnątrz niekontrolowanej emisji odorów i pyłów. Ponadto, w Węźle Przyjęcia i Przygotowania Odpadów, w którym realizowane są procesy rozładunku i magazynowania odpadów, zainstalowano systemy ochrony przeciwpożarowej (w tym m.in. kamery termowizyjne monitorujące odpady w bunkrze) oraz instalację odwodnienia i odprowadzenia ścieków z odpadów magazynowanych w bunkrze.
Załadunek odpadów do komory spalania
Odpady w bunkrze są każdorazowo mieszane i podawane za pomocą suwnic, wyposażonych w chwytaki łupinowe 6-kłowe, do lejów zasypowych, skąd pod własnym ciężarem opadają do szybu załadowczego, stanowiącego tymczasowy magazyn zasilający ruszt w odpady.
Szyb załadowczy jest wystarczająco wysoko położony, aby słup odpadów znajdujących się wewnątrz zapewnił szczelność pomiędzy komorą paleniskową i lejem zasypowym, nie pozwalając na cofanie się płomienia. Jego dolna część chroniona jest płaszczem wodnym przed przegrzaniem. Instalację wyposażono w hydrauliczny podajnik tłokowy odpadów, umiejscowiony na końcu szybu, który zapewnia właściwe dozowanie i rozłożenie odpadów na ruszcie.
Termiczne przekształcenie odpadów
Odpady spalane są na chłodzonym powietrzem ruszcie z napędem hydraulicznym, podzielonym na trzy sekcje (pierwsze dwie sekcje zostały zaprojektowane jako ruszt posuwisto-zwrotny o nachyleniu 10°, a trzecia jako ruszt posuwisty poziomy). Każda sekcja rusztu składa się z kilku rzędów stałych i ruchomych rusztowin umieszczonych naprzemiennie.
Kształt rusztowin i obieg powietrza zassanego z hali rozładunkowej i bunkra na odpady (tzw. powietrza pierwotnego nadmuchiwanego spod rusztu) oraz powietrza wtórnego, wprowadzanego do komory spalania za pośrednictwem dysz rozmieszczonych w ścianach komory paleniskowej, zapewniają niemal całkowite dopalenie odpadów przemieszczających się na ruszcie.
W przypadku obniżenia się temperatury w komorze dopalania poniżej 850°C, na przykład wskutek wahań wartości opałowej odpadów, automatycznie zostaną uruchomione palniki rozruchowo-wspomagające.
Zasilane olejem opałowym palniki rozruchowo-wspomagające są wykorzystywane do rozruchu i wygaszania instalacji oraz będą włączane w sytuacjach zagrażających niezawodności prowadzonego procesu termicznego przekształcania odpadów. W normalnych warunkach funkcjonowania nie będzie konieczności ich używania.
Popiół paleniskowy i żużel, wytwarzane podczas procesu termicznego przekształcania odpadów, są kierowane, odpowiednio, poprzez leje popiołowe mieszczące się poniżej każdej strefy rusztu oraz szyb opadowy żużla, do tzw. odżużlacza z zamknięciem wodnym. Woda w odżużlaczu zabezpiecza przed dopływem „fałszywego” powietrza do komory paleniskowej, a równocześnie przed niekontrolowanym wydostawaniem się spalin. Stamtąd, po schłodzeniu, zostaną odprowadzone za pośrednictwem przenośnika do Węzła Waloryzacji Żużla w budynku gospodarki pozostałościami procesowymi.
Proces termicznego przekształcania odpadów na ruszcie przebiega według następujących faz:
– Suszenie
W początkowej strefie rusztu odpady ogrzewane są, w wyniku promieniowania lub konwekcji, do temperatury powyżej 100°C, co powoduje odparowanie wilgoci.
– Odgazowanie
W wyniku dalszego ogrzewania do temperatury powyżej 250°C wydzielane są składniki lotne (wilgoć i gazy wytlewne).
– Spalanie
W trzeciej części rusztu osiągane jest całkowite spalanie odpadów. Strata prażenia w tej strefie wynosi poniżej 0,5% udziału masowego.
– Zgazowanie
W procesie zgazowania produkty lotne są utleniane przez tlen cząsteczkowy. Jedynie jego niewielka część odbywa się na ruszcie. Przeważająca część odpadów utleniana jest w temperaturze 1000°C w górnej strefie komory paleniskowej.
– Dopalanie
Strefa dopalania ma na celu zminimalizowanie części niespalonych ilości CO w spalinach. W strefie tej podaje się powietrze wtórne celem zupełnego spalenia. Czas przebywania spalin w tej strefie wynosi minimum 2 sekundy w temperaturze minimum 850°C.
Utrzymywanie temperatury w komorze powyżej 850°C przy czasie przebywania spalin powyżej 2 sekund możliwe jest dzięki zastosowaniu odpowiedniej geometrii komory dopalania. Taki sposób prowadzenia procesu spalania jest zgodny z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 21 marca 2002 r. w sprawie wymagań dotyczących prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów (Dz.U.Nr 37, poz.339 ze zm.).
Głównym urządzeniem w układzie odzysku energii jest kocioł odzysknicowy walczakowy z naturalnym obiegiem spalin, w którym zachodzi wymiana ciepła. Spaliny z paleniska schładzane są do temperatury 180°C, a odzyskane ciepło służy do zamiany wody przepływającej przez kocioł na przegrzaną parę wodną. Przegrzana para wodna o parametrach ciśnienia 40 bar i temperaturze 415°C jest kierowana do Węzła Przetworzenia i Wyprowadzenia Energii, czyli do turbozespołu parowego, składającego się z turbiny, przekładni i generatora.
Wytworzona przez kocioł odzysknicowy przegrzana para podawana jest na łopatki turbiny kondensacyjno-upustowej (z upustem regulowanym). Tam następuje jej rozprężenie i przejście w stan kondensatu. W napędzanym przez turbinę generatorze produkowana jest energia elektryczna, która jest zużywana na potrzeby własne Zakładu oraz odprowadzana do sieci elektroenergetycznej (stacja GPZ Wanda) poprzez układ transformatora blokowego i rozdzielni o napięciu 110 kV.
W okresie zapotrzebowania na energię cieplną turbina pracuje w trybie kogeneracji, w którym produkowana jest zarówno energia elektryczna, jak i energia cieplna, zasilająca miejską sieć ciepłowniczą.
Woda podgrzana w wymiennikach ciepła, dla których głównym źródłem ciepła jest para upustowa z turbiny, dostarczana jest do miejskiej sieci ciepłowniczej w temperaturze odpowiednio 135°C w okresie zimowym oraz 70°C w okresie letnim.
Zastosowana technologia termicznego przekształcania odpadów cechuje się niskim zużyciem energii oraz wysoką sprawnością (efektywnością) przetwarzania i produkcji energii, a w szczególności zapewnia:
W wyniku spalania odpadów powstają gazy odlotowe, składające się głównie z dwutlenku węgla, pary wodnej, tlenku węgla, dwutlenku siarki, tlenków azotu oraz niespalonych lub częściowo spalonych węglowodorów. Zanieczyszczenia występują zarówno w formie gazowej, jak i pyłowej.
Gazy ze spalania przechodzą kolejno przez:
Aby spełnić standardy emisji, stosuje się najpierw tzw. metody pierwotne redukcji emisji do powietrza, czyli rozwiązania konstrukcyjne, obniżające ilość powstających zanieczyszczeń już na etapie procesu spalania odpadów, zapewniając tym samym możliwie korzystny skład spalin surowych przed oczyszczaniem (m.in. odpowiednia konstrukcja rusztu, komory paleniskowej, podgrzewanie powietrza pierwotnego i wtórnego oraz jego podawanie w odpowiednie strefy spalania).
Podstawowe elementy konfiguracji systemu oczyszczania spalin dla Ekospalarni:
W ramach systemu oczyszczania spalin zastosowano dodatkowy podsystem suchego doczyszczania spalin. Ponadto poprzez zastosowanie recyrkulacji części zebranych pozostałości z oczyszczania spalin zmniejszono zużycie reagentów do oczyszczania spalin oraz produkcji pozostałości z oczyszczania spalin.
Proces oczyszczania spalin rozpoczyna się już w komorze paleniskowej przed kotłem odzysknicowym. Tu spaliny poddaje się redukcji stężeń tlenków azotu (NOx), w wyniku procesu selektywnej, niekatalitycznej redukcji tlenków azotu (SNCR) z wtryskiem 25-procentowego roztworu mocznika do gorących spalin w komorze paleniskowej, dokonywanym przez odpowiednio rozmieszczone dysze (na trzech poziomach wtryskiwania) wykorzystujące powietrze pod ciśnieniem.
Następnie gazy spalinowe pochodzące z procesu termicznego przekształcania odpadów wprowadza się do systemu oczyszczania spalin poprzez kanał spalin podłączony do reaktora półsuchego. Układ gazu dyspersyjnego u góry reaktora prowadzi gazy spalinowe do urządzeń rozpylających mleczko wapienne. Zanieczyszczenia w spalinach, takie jak HCl, HF i SO2 są absorbowane poprzez intensywny kontakt z kroplami mleczka wapiennego. W reaktorze półsuchym, poza absorpcją, spaliny schładzane są ze 180°C do ok. 140°C.
Za półsuchym absorberem spaliny są kierowane poprzez kanał, do którego wprowadzany jest węgiel aktywny odpowiedzialny za redukcję metali ciężkich oraz dioksyn i furanów (PCDD/F). Kanał prowadzi do stacji filtrów workowych, gdzie następuje redukcja stężenia pyłów. Oprócz redukcji pyłów stacja ta stanowi drugi stopień oczyszczania spalin (absorber drugiego stopnia), jako że na jej workach tworzy się tzw. placek filtracyjny. Placek filtracyjny (warstwa pyłu) zawiera częściowe produkty reakcji, absorbenty niepoddane reakcji, aktywny węgiel i popioły lotne. Podczas przechodzenia pyłu i gazów przez te warstwy następuje absorpcja pozostałego SO2 i redukcja metali ciężkich oraz PCDD/F.
Oczyszczona para, przy pomocy wentylatorów wyciągowych, wyprowadzana jest do atmosfery osobnymi ciągami kominowymi o wysokości 70 m i średnicy „na wylocie” 1,6 m dla każdego ciągu technologicznego w jednym płaszczu zewnętrznym. Temperatura pary „na wylocie” z komina kształtuje się na poziomie 140°C.
Przewidywane odpady poprocesowe, powstające w wyniku prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów to:
Pozostałości po procesie termicznego przekształcania odpadów stanowią około 30% w stosunku do strumienia wejściowego do Ekospalarni.
Za ich odbiór i właściwe zagospodarowanie odpowiedzialny jest podmiot zewnętrzny, legitymujący się odpowiednimi zezwoleniami, działający na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa.
Żużel i popioły paleniskowe, niebędące odpadem niebezpiecznym, zagospodarowane są poprzez ich waloryzację w Węźle Waloryzacji Żużla. Żużel składa się głównie z substancji niepalnych, czyli nierozpuszczalnych w wodzie krzemianów, tlenków glinu i żelaza.
Pierwszym etapem procesu jego waloryzacji jest wstępne sezonowanie na utwardzonym i szczelnym podłożu w magazynie wewnątrz budynku, służące jego odwodnieniu i stabilizowaniu. Po okresie dwóch tygodni żużel jest poddawany obróbce, podczas której wydzielane są frakcje o odpowiedniej wielkości oraz metale żelazne i nieżelazne za pomocą separatora magnetycznego i indukcyjnego. Następnie oddzielone frakcje przekazywane są do magazynów sezonowania żużla. Maksymalna wydajność instalacji wynosi około 70 tys. ton rocznie.
Po procesie waloryzacji żużel poddawany jest badaniom laboratoryjnym, celem określenia możliwości wykorzystania np. w budownictwie. Żużel może zostać wykorzystany jako materiał budowlany dopiero po uzyskaniu odpowiedniej aprobaty technicznej.
Aby zapobiec rozprzestrzenianiu się pyłu podczas procesu obróbki żużla oraz w celu utrzymania odpowiednich warunków środowiska pracy, budynek gospodarki pozostałościami procesowymi wyposażony został w wentylację wytwarzającą w budynku podciśnienie i zaopatrzoną w filtr workowy usytuowany wewnątrz budynku. Pył zasysany jest do filtra workowego za pomocą odciągów stanowiskowych, a następnie przekazywany do silosu popiołu w Węźle Stabilizowania i Zestalania.
Pyły kotłowe i popioły lotne oraz stałe pozostałości pochodzące z oczyszczania spalin przesyłane są transporterem pneumatycznym do trzech silosów zlokalizowanych w pomieszczeniu Węzła Stabilizowania i Zestalania.
Tam podlegają procesom stabilizowania i zestalania, których podstawowym celem jest przekształcanie tych odpadów z niebezpiecznych na odpady inne niż niebezpieczne lub obojętne, uzyskane wskutek wymieszania ich z odpowiednimi dodatkami i spoiwami hydraulicznymi. Proces stabilizowania i zestalania obejmuje dwa etapy, których celem jest zmniejszenie rozpuszczalności składników (głównie związków nieorganicznych i toksycznych metali ciężkich). Celem etapu stabilizowania jest uzyskanie wewnętrznej bariery, mającej zapobiegać wypłukiwaniu się rozpuszczalnych związków metali ciężkich. W drugim etapie procesu (zestalanie) tworzy się dodatkową zewnętrzną barierę poprzez zastosowanie różnych spoiw hydraulicznych (np. cementu), które charakteryzują się różnymi mechanizmami wiązania chemicznego.
Parametry odpadów, będących produktami procesu stabilizowania i zestalania pyłów kotłowych, popiołów lotnych oraz stałych pozostałości z oczyszczania spalin, spełniają warunki pozwalające na deponowanie tych odpadów na składowiskach odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, zgodnie z obowiązującym prawem. Dodatkowo jest również możliwość wykorzystania systemu załadunku cystern z silosów magazynujących pyły kotłowe i popioły lotne oraz stałe pozostałości pochodzące z oczyszczania spalin, celem wywożenia ich luzem do składowania głębokiego w wyrobiskach pokopalnianych soli (np. w Niemczech).
Technologia termicznego przekształcania odpadów to najbardziej dojrzałe i proekologiczne rozwiązanie problemu odpadów, co potwierdzają wieloletnie doświadczenia krajów europejskich, w których systemy termicznego przekształcania odpadów z odzyskiem energii stanowią podstawę całego systemu gospodarki odpadami (np. Szwecja). Potwierdzeniem tego jest fakt, że w krajach europejskich działa prawie 500 instalacji termicznego przekształcania odpadów i wciąż powstają nowe, m.in. w Wielkiej Brytanii, Holandii, Austrii.
Eksploatacja Ekospalarni nie wpływa znacząco na okolicznych mieszkańców ani na środowisko (hałas, odory, zanieczyszczenie powietrza), a to z uwagi na dotrzymanie standardów emisyjnych i dopuszczalnych norm określonych przez obowiązujące przepisy prawa.
W celu ograniczenia emisji odorów w Zakładzie zainstalowano system wentylatorów utrzymujących stałe podciśnienie w hali rozładunkowej i bunkrze na odpady, a uzyskany w ten sposób strumień powietrza wykorzystuje się w procesie spalania odpadów.
Analiza oddziaływania Instalacji na stan akustyczny rejonu wykazała, że w rozpatrywanym rejonie na terenach zabudowy mieszkaniowej sąsiadującej z inwestycją nie będą występować przekroczenia standardów środowiska w zakresie emisji hałasu, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tj. Dz.U. z 2014 r. poz. 112).
Przeprowadzono również analizę oddziaływania Ekospalarni na stan jakości powietrza atmosferycznego w oparciu o m.in. dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu, które ze względu na ochronę zdrowia ludzi zostały określone zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2012 r. poz. 1031), a także w oparciu o obliczenia rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń, wykonane zgodnie z obowiązującą metodyką określoną rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2010 r. Nr 16 poz. 87). Wyniki powyższej analizy nie wykazały na poziomie terenu oraz na poziomach zabudowy mieszkaniowej przekroczeń standardów jakości powietrza dla którejkolwiek z badanych substancji.
Standardy emisji poziomu zanieczyszczeń określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 22 kwietnia 2011 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji (Dz.U. Nr 95 poz. 558 ze zm.). Są one bardziej rygorystyczne wobec obiektów termicznego przekształcania odpadów niż wobec obiektów energetycznych opalanych paliwami kopalnymi. Dodatkowo dla Ekospalarni zostały one przez inwestora niejednokrotnie znacznie zaostrzone.
Ekospalarnia w Krakowie jest obiektem bezpiecznym dla ludzi i środowiska, spełniającym restrykcyjne wymogi dotyczące emisji zanieczyszczeń.
W krakowskiej Instalacji prowadzony jest ciągły pomiar parametrów, które wykorzystywane są do sterowania procesem termicznego przekształcania odpadów, w tym pomiar temperatury i stężenia tlenu w komorze spalania, parametrów spalin (m.in. stężenia O2, prędkości przepływu, temperatury, ciśnienia, zawartości wilgoci) oraz stężeń zanieczyszczeń emitowanych do atmosfery.
Zgodnie z wymogami prawnymi Instalacja wyposażona jest w ciągły monitoring spalin oparty o metody referencyjne, połączony z automatyką Zakładu oraz umożliwiający wgląd, przez uprawnione instytucje, do zarchiwizowanych danych procesu. System monitoringu emisji zanieczyszczeń w spalinach spełnia wymagania m.in. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz.U. z 2008 r. Nr 206 poz. 1291 ze zm.).
Przebieg całego procesu kontrolowany jest przez centralny system sterowania i kontroli znajdujący się w centralnej dyspozytorni w głównym budynku procesowym oraz przez system kontroli jakości dostarczanych odpadów. Za system kontroli jakości odpowiedzialne jest zakładowe laboratorium, wyposażone w sprzęt niezbędny do wykonywania badań, umożliwiających monitorowanie pracy poszczególnych instalacji zakładu według metodyk referencyjnych, określonych we właściwych przepisach i normach.
Wybrana technologia termicznego przekształcania odpadów komunalnych jest najlepiej sprawdzoną i najczęściej stosowaną w Europie. Zakład spełnia wysokie wymagania BAT (Best Available Techniques), czyli najlepszych dostępnych technik, co oznacza, że jest bezpieczny dla ludzi i środowiska.
Korzyści dla mieszkańców Krakowa
Dzięki Ekospalarni Kraków sprosta standardom ekologicznym i prawnym obowiązującym w Unii Europejskiej, radykalnie ograniczy składowanie odpadów oraz zwiększy swoje bezpieczeństwo energetyczne. Ekospalarnia przyniesie także wiele korzyści mieszkańcom Krakowa. Najważniejsze z nich to:
